วันที่ 9 กันยายน

พระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม อ่าน อิสยาห์ 3-5.30

บทที่ 3

1เพราะนี่แน่ะ  องค์พระผู้เป็นเจ้า  พระเจ้าจอมโยธา
 ทรงนำออกไปเสียจากเยรูซาเล็ม
และจากยูดาห์
  ซึ่งเครื่องค้ำและเครื่องจุน
 เครื่องค้ำอันเป็นอาหารทั้งหมด
 และเครื่องค้ำอันเป็นน้ำทั้งหมด
 2พวกทแกล้วและพวกทหาร
 ผู้วินิจฉัยและผู้เผยพระวจนะ
 ผู้ทำนายและพวกผู้ใหญ่
 3นายห้าสิบ
 และผู้มียศ
  ที่ปรึกษาและคนเล่นกลที่มีฝีมือ
 และคนชำนาญการทำอาถรรพณ์
 4และเราจะกระทำให้เด็กๆเป็นเจ้านาย
ของเขา
 และทารกจะปกครองเขา
 5และประชาชนจะบีบบังคับกันและกัน
 ทุกคนบีบบังคับเพื่อนของตน
 และทุกคนบีบบังคับเพื่อนบ้านของตน
  เด็กๆจะทะลึ่งต่อผู้ใหญ่
 และคนถ่อยต่อคนผู้มีเกียรติ
 6เมื่อใครคนหนึ่งไปยึดตัวพี่น้องของเขา
 ในเรือนของบิดาของเขา  กล่าวว่า
  “เจ้ามีเสื้อคลุมอยู่แล้ว
 เจ้าจงเป็นผู้นำของเรา
  และซากที่อยู่นี้   จะอยู่ใต้กำมือของเจ้า”
 7ในครั้งนั้นเขาจะคัดค้านว่า
  “ข้าพเจ้าไม่ยอมเป็นผู้สมาน
 ในเรือนของข้าพเจ้าไม่มีทั้งอาหาร
และเสื้อคลุม
  ท่านจะตั้งข้าพเจ้าให้เป็น
 ผู้นำของประชาชนไม่ได้”
 8เพราะเยรูซาเล็มก็สะดุด
 และยูดาห์ก็ล้มคว่ำ
  เพราะว่าวาจาของเขาและการกระทำของเขาก็ต่อสู้พระเจ้า
 กบฏต่อพระพักตร์อันรุ่งโรจน์ของพระองค์
 9ความลำเอียงของเขาเป็นพยานปรักปรำเขาทั้งหลาย
 เขาป่าวร้องความผิดของเขาอย่างโสโดม
 เขามิได้ปิดบังไว้
  วิบัติแก่เขา
 เพราะว่าเขาได้นำความชั่วร้ายมาเหนือตัวเขาเอง
 10จงบอกคนชอบธรรมว่าเขาทั้งหลาย
จะเป็นสุข
 เพราะเขาจะได้รับผลแห่งการกระทำ
ของเขา
 11วิบัติแก่คนอธรรม  ความร้ายจะตกแก่เขา
 เพราะว่าสิ่งใดที่มือเขาได้กระทำ
เขาจะถูกกระทำเช่นกัน
 12ส่วนชนชาติของเรา  เด็กๆเป็นผู้บีบบังคับเขา
 และผู้หญิงปกครองเหนือเขา
  โอ  ชนชาติของเราเอ๋ย  ผู้นำของเจ้าทำเจ้าให้ผิด
 และกระทำให้แนวทางของเจ้าสับสน
 13พระเจ้าทรงเข้าประทับสู้ความ
 พระองค์ประทับยืนพิพากษาชนชาติ
ของพระองค์
 14พระเจ้าทรงเข้าพิพากษา
 พวกผู้ใหญ่และเจ้านายชนชาติของพระองค์
  “เจ้าทั้งหลายนี่แหละซึ่งได้กลืนกินสวนองุ่นเสีย
 ของที่ริบมาจากคนจนก็อยู่ใน
เรือนของเจ้า
 15ซึ่งเจ้าได้บีบคั้นชนชาติของเรา
 และได้บดบี้หน้าของคนจนนั้น   เจ้าหมายความว่ากระไร”   พระเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้แหละ
 16พระเจ้าตรัสว่า
  เพราะธิดาทั้งหลายของศิโยนนั้นก็ผยอง
 และเดินคอยืดคอยาว
 ตาของเขาชม้อยชม้าย
  เดินกระตุ้งกระติ้ง
 ขยับเท้าให้มีเสียงกรุ๋งกริ๋ง
 17พระเจ้าจะทรงให้เป็นชันนะตุ
 ที่ศีรษะของบรรดาธิดาของศิโยน
 และพระองค์จะทรงกระทำให้หน้าผากของเขาทั้งหลายโล้นไป
 18ในวันนั้นพระเจ้าจะทรงนำเอาเครื่องวิจิตรงดงามไปเสีย   คือกำไลข้อมือ  ปันจุเหร็จ  ตุ้มวงเดือน 19จี้  กำไลมือ  ผ้าแถบ 20ผ้ามาลา  กำไลต้นแขน   ผ้าคาดเอว  หีบเครื่องน้ำอบ  ตะกรุดพิสมร 21แหวนตราและแหวนจมูก 22เสื้องานและเสื้อคลุม  ผ้าคลุมและกระเป๋าถือ 23เสื้อผ้าโปร่ง  เสื้อผ้าลินิน  ผ้าโพกศีรษะและผ้าคลุมตัว
 24แทนน้ำอบจะมีแต่ความเน่า
 แทนผ้าคาดเอวจะมีเชือก
  แทนผมดัดจะมีแต่ศีรษะล้าน
 แทนเสื้องามล้ำค่า  จะคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ
 แทนความงดงาม  จะมีแต่ความขายหน้า
 25พวกผู้ชายของเจ้าจะล้มลงด้วยดาบ
 และทแกล้วทหารของเจ้าจะล้มในสงคราม
 26ประตูของเธอจะร้องทุกข์และไว้ทุกข์
 เธอจะถูกเปลือยแล้วนั่งอยู่บนดิน


บทที่ 4

1ในวันนั้นหญิงเจ็ดคนจะยึดชายคนหนึ่งไว้   กล่าวว่า  “เราจะหากินของเรา  หานุ่งหาห่มของเราเอง   ขอเพียงให้เขาเรียกเราด้วยชื่อของเธอ   ขอจงปลดความอดสูของเราเสีย” 2ในวันนั้นบรรดาสิ่งที่งอกเพราะพระเจ้าจะงดงามและรุ่งโรจน์   และพืชผลของแผ่นดินนั้นจะเป็นความภูมิใจ   และเป็นเกียรติของอิสราเอลผู้รอดตายมา 3และคนที่เหลืออยู่ในศิโยนและค้างอยู่ในเยรูซาเล็ม   เขาจะเรียกว่าบริสุทธิ์   คือทุกคนผู้มีชื่อในทะเบียนชีวิตในเยรูซาเล็ม 4ในเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงล้างความโสโครกของ ธิดาทั้งหลายของศิโยน   และชำระรอยโลหิตของเยรูซาเล็มจากท่ามกลางเมืองนั้น   ด้วยอานุภาพแห่งการพิพากษาและด้วยอานุภาพของการเผา 5และพระเจ้าจะทรงสร้างเมฆเพื่อกลางวันควันและแสงแห่ง เปลวเพลิงเพื่อกลางคืน   เหนือสถานทั้งสิ้นของภูเขาศิโยนและเหนือประชุมชนเมืองนั้น   เพราะจะมีหลังคาและกระโจมเหนือพระสิริ ทั่วสิ้น 6จะเป็นร่มกลางวันบังแดดและเป็นที่ลี้ภัยและที่ กำบังพายุและฝน


บทที่ 5

1ขอให้ข้าพเจ้าร้องเพลงถึงที่รักของข้าพเจ้า
  เป็นเพลงของที่รักของข้าพเจ้าเกี่ยวกับสวนองุ่นของ ท่าน
  ที่รักของข้าพเจ้ามีสวนองุ่นแปลงหนึ่ง
 อยู่บนเนินเขาอันอุดมยิ่ง
 2ท่านขุดแล้วเก็บก้อนหินออกหมด
 และปลูกเถาองุ่นอย่างดีไว้
  ท่านสร้างหอเฝ้าไว้ท่ามกลาง
 และสะกัดบ่อย่ำองุ่นไว้ในสวนนั้นด้วย
  ท่านมุ่งหวังว่ามันจะบังเกิดลูกองุ่น
 แต่มันบังเกิดลูกเถาเปรี้ยว
 3บัดนี้  ชาวเยรูซาเล็ม
 และคนยูดาห์เอ๋ย
  ขอตัดสินระหว่างเรา
 และสวนองุ่นของเรา
 4มีอะไรอีกที่จะทำได้เพื่อสวนองุ่นของเรา
 ซึ่งเรายังไม่ได้ทำให้
  ก็เมื่อเรามุ่งหวังว่ามันจะบังเกิดลูกองุ่น
 ไฉนมันจึงเกิดลูกเถาเปรี้ยว
 5บัดนี้เราจะบอกเจ้าทั้งหลายให้
 ว่าเราจะทำอะไรกับสวนองุ่นของเรา
  เราจะรื้อรั้วหนามของมันเสีย
 แล้วมันก็จะถูกเผา
  เราจะพังกำแพงของมันลง
 มันก็จะถูกเหยียบย่ำลง
 6เราจะกระทำมันให้เป็นที่ร้าง
 จะไม่มีใครลิดแขนงหรือพรวนดิน
 หนามย่อยหนามใหญ่ก็จะงอกขึ้น
  และเราจะบัญชาเมฆ
 ไม่ให้โปรยฝนรดมัน
 7เพราะว่าสวนองุ่นของพระเจ้าจอมโยธา
 คือเชื้อวงศ์อิสราเอล
  และคนยูดาห์
 เป็นหมู่ไม้ที่พระองค์ทรงชื่นพระทัย
  และพระองค์ทรงมุ่งหวังความยุติธรรม
 แต่   ดูเถิด  มีแต่การนองเลือด
  หวังความชอบธรรม
 แต่   ดูเถิด  เสียงร้องให้ช่วย
 8วิบัติแก่ผู้เหล่านั้นที่เสริมบ้านหลังหนึ่ง   เข้ากับอีกหลังหนึ่ง
 และเสริมนาเข้ากับนา
  จนไม่มีที่อีกแล้ว
 และเจ้าทั้งหลายต้องอยู่ลำพัง
 ในท่ามกลางแผ่นดินนั้น
 9พระเจ้าจอมโยธาทรงกล่าวให้ข้าพเจ้า
ได้ยิน
  “แน่ทีเดียวบ้านหลายหลังจะต้องร้างเปล่า
 บ้านใหญ่บ้านงามจะไม่มีคนอาศัย
 10เพราะว่าสวนองุ่นยี่สิบห้าไร่จะได้ผลแต่เพียงบัทเดียว
 และเมล็ดพืชหนึ่งโฮเมอร์จะให้ผลแต่เอฟาห์เดียว”
 11วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ลุกขึ้นแต่เช้ามืด
 เพื่อวิ่งไปตามเมรัย
  ผู้เฉื่อยแฉะอยู่จนดึก
 จนเหล้าองุ่นทำให้เขาเมาหยำเป
 12เขามีพิณเขาคู่และพิณใหญ่
 รำมะนา  ขลุ่ยและเหล้าองุ่น   ณ การเลี้ยงสัตว์ของเขา
  แต่เขาทั้งหลายมิได้เอาใจใส่ในพระราชกิจของพระเจ้า
 หรือพิจารณาพระหัตถกิจของพระองค์
 13เพราะฉะนั้นชนชาติของเราจึงตกไปเป็นเชลย
 เพราะขาดความรู้
  ผู้มีเกียรติของเขาก็หิวแย่
 และมวลชนของเขาก็แห้งผากไปเพราะความกระหาย
 14เพราะฉะนั้นแดนคนตายก็ขยายคอของมันออก
 และอ้าปากเสียเกินขนาด
  และพวกเจ้านายของเยรูซาเล็ม   และมวลชนของเมืองนั้นก็ลงไป
 ทั้งคนของเมืองนั้นและเขาผู้ลิงโลดอยู่ในนั้น
 15มนุษย์ต้องกราบลงและคนก็ตกต่ำ
 และนัยน์ตาของผู้ผยองก็ถูกลดต่ำ
 16แต่พระเจ้าจอมโยธาได้รับการเทิดทูน ไว้โดยความยุติธรรม
  และพระเจ้าองค์บริสุทธิ์ได้ทรงสำแดงความบริสุทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์โดยความชอบธรรม
 17แล้วลูกแกะจะเที่ยวหากินที่นั่นเหมือนเป็นลานหญ้าของมัน
 สัตว์ที่อ้วนและลูกแพะจะหากินอยู่ในที่ปรักหักพัง
 18วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ลากความบาปผิด ด้วยสายของความเท็จเทียม
 ผู้ลากบาปอย่างกับใช้เชือกโยงเกวียน
 19ผู้กล่าวว่า  “ให้พระองค์รีบร้อน
 ให้พระองค์เร่งงานของพระองค์
 เพื่อเราจะได้เห็น
  ให้พระประสงค์ขององค์ผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอลเสด็จมาใกล้
 ขอให้มา  เพื่อเราจะได้รู้”
 20วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่เรียกความชั่วร้ายว่าความดี
 และความดีว่าความชั่วร้าย
  ผู้ถือเอาว่าความมืดเป็นความสว่าง
 และความสว่างเป็นความมืด
  ผู้ถือเอาว่าความขมเป็นความหวาน
 และความหวานเป็นความขม
 21วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ฉลาดในสายตา
ของตัว
 และเฉียบแหลมในสายตาของตน
 22วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่เป็นวีรชนในการดื่มเหล้าองุ่น
 และเป็นคนแกล้วกล้าในการประสมเมรัย
 23ผู้ปล่อยตัวคนทำผิดเพราะเขารับสินบน
 และเอาความยุติธรรมไปจากผู้ไร้ความผิด
 24ดังนั้น  เปลวเพลิงกลืนตอข้าวฉันใด
 และหญ้าแห้งยุบลงในเพลิงฉันใด
  รากของเขาก็จะเป็นเหมือนความเน่าเปื่อย
 และดอกบานของเขาจะฟุ้งไป   เหมือนผงคลีฉันนั้น
  เพราะเขาทั้งหลายปฏิเสธไม่รับพระธรรมของพระเจ้า จอมโยธา
 และได้ดูหมิ่นพระวจนะขององค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
 25เหตุฉะนั้น  พระพิโรธของพระเจ้าจึงพลุ่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์
 และพระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์   ของพระองค์ออกสู้เขาและตีเขา
 และภูเขาทั้งหลายก็สั่นสะเทือน
  และซากศพของเขาทั้งหลายก็เหมือนขยะ
 ในกลางทาง
  ถึงกระนั้นก็ดี  พระพิโรธของพระองค์ก็มิได้หันกลับ
 และพระหัตถ์ของพระองค์ก็ยังเหยียดออกอยู่
 26พระองค์จะทรงยกอาณัติสัญญาให้แก่ประชาชาติที่ห่างไกล
 และทรงผิวพระโอษฐ์เรียกเขามาจากที่สุดปลาย แผ่นดินโลก
  และนี่แน่ะ  เขามาอย่างเร็วและรีบเร่ง
 27ไม่มีผู้ใดในพวกเขาอ่อนเปลี้ย  ไม่มีผู้ใดสะดุด
 ไม่มีผู้ใดหลับสนิทหรือนิทรา
  ผ้าคาดเอวสักผืนหนึ่งก็ไม่หลุดลุ่ย
 สายรัดรองเท้าก็ไม่ขาดสักสายหนึ่ง
 28ลูกธนูของเขาก็แหลม
  คันธนูของเขาก็โก่งไว้
  กีบม้าทั้งหลายของเขาเหมือนกับหินเหล็กไฟ
 และล้อของเขาทั้งหลายเหมือนลมบ้าหมู
 29เสียงคำรามของเขาเหมือนสิงห์
 เหมือนสิงห์หนุ่ม  เขาเหล่านั้นคำราม
  เขาจะคำรนและตะครุบเหยื่อของเขา
 และเขาจะขนเอาไปเสีย  และไม่มีผู้ใดช่วยเขา
 30ในวันนั้นเขาทั้งหลายจะคำรนเหนือ
เหยื่อนั้น
 เหมือนเสียงคะนองของทะเล
  และถ้ามีผู้หนึ่งผู้ใดมองที่แผ่นดิน
 ดูเถิด  ความมืดและความทุกข์ใจ
  และสว่างก็ถูกเมฆของแผ่นดินบดบังเสีย

พันธสัญญาใหม่ อ่าน 2 โครินธ์ 11.1-5


บทที่11

1ข้าพเจ้าอยากจะขอให้ท่านทนฟังความเขลาของข้าพเจ้าสักหน่อยหนึ่ง   แต่ที่จริงท่านก็ทนอยู่แล้ว 2เพราะว่าข้าพเจ้าหวงแหนท่านอย่างที่พระเจ้าทรงหวงแหน   เพราะว่าข้าพเจ้าได้หมั้นพวกท่านไว้สำหรับสามีผู้เดียว   เพื่อถวายพวกท่านให้แก่พระคริสต์เป็นพรหมจารีบริสุทธิ์ 3แต่ข้าพเจ้าเกรงว่า   งูนั้นได้ล่อลวงนางเอวาด้วยอุบายของมันฉันใด   จิตใจของท่านก็จะถูกล่อลวงให้หลงไปจากความสัตย์ซื่อ   และความบริสุทธิ์ต่อพระคริสต์ฉันนั้น 4เพราะว่าถ้าคนใดจะมาเทศนาสั่งสอนถึงพระเยซูอีกองค์หนึ่ง   ซึ่งแตกต่างกับที่เราได้เทศนาสั่งสอนนั้น   หรือถ้าท่านจะรับพระวิญญาณ   ซึ่งแตกต่างกับที่ท่านได้รับแต่ก่อน   หรือรับกิตติคุณซึ่งแตกต่างกับที่ท่านได้รับไว้แล้ว   แหม   ท่านทั้งหลายช่างอดทนสนใจฟังเขาเสียจริงๆ 5เพราะข้าพเจ้าคิดว่า   ข้าพเจ้าไม่ด้อยกว่าอัครทูตชั้นผู้ใหญ่เหล่านั้นแม้แต่น้อยเลย

สดุดี 53.1-6


Chapter 53

1 คนโง่รำพึงอยู่ในใจของตนว่า   “ไม่มีพระเจ้า”  
 เขาทั้งหลายก็เสื่อมทรามกระทำ   ความบาปผิดที่น่าเกลียดน่าชัง  
 ไม่มีสักคนเดียวที่กระทำดี  
 2พระเจ้าทรงมองลงมาจากฟ้าสวรรค์  
 ดูบุตรชายทั้งหลายของมนุษย์  
 ว่าจะมีคนใดบ้างที่ฉลาด  
 ที่เสาะหาพระเจ้า  
 3เขาทั้งหลายก็ถดถอยไปหมด  
 เขาทั้งหลายก็เสื่อมทรามเหมือนกันสิ้น  
 ไม่มีสักคนเดียวที่กระทำดี  
 ไม่มีเลย  
 4เหล่าคนที่กระทำชั่วไม่รู้หรือ  
 คือผู้ที่กินประชากรของเราอย่างกินขนมปัง  
 และไม่ร้องทูลพระเจ้า  
 5เขาทั้งหลายจะอยู่ที่นั่นอย่างสยดสยองเป็นที่ยิ่ง  
 สยดสยองอย่างที่ไม่เคยเป็น  
 เพราะพระเจ้าจะทรงกระจายกระดูก   ของคนที่ตั้งค่ายสู้เจ้า  
 พระองค์ทรงให้เขาทั้งหลายได้อาย
   เพราะพระเจ้าทรงปฏิเสธเขา  
 6ขอการช่วยกู้เพื่ออิสราเอลมาจากศิโยนเสียทีเถิด  
 เมื่อพระเจ้าทรงให้ประชากรของพระองค์กลับสู่สภาพดี  
 ยาโคบจะเปรมปรีดิ์  อิสราเอลจะยินดี

สุภาษิต 22.28-29


28อย่าย้ายหลักเขตเก่าแก่  
  ซึ่งบรรพบุรุษของเจ้าได้ปักไว้  
 29เจ้าเห็นคนที่มีฝีมือในงานของเขาหรือ  
  เขาจะได้เข้าเฝ้าพระราชา  
  เขาจะยืนอยู่ต่อหน้าคนที่มีชื่อเสียง